Çocuklarımıza yeteri kadar değer verebiliyor muyuz? Onları ve çevrelerini ne kadar tanıyoruz. Onlar ne istiyor bizler neler verebiliyoruz?

Bu çağda çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor bir iş. Onun beslenmesi, okulu, arkadaş çevresi, gelecek kaygısı biz anne babaların tek düşüncesi. Bu düşünce ile hareket ediyoruz. Aman o zararlı yemesin, organik beslensin, doğal olsun. Biraz büyüyüp okula başlayınca üstün başarılar elde etsin, temiz olsun. Okula gitsin, okumayı, yazmayı öğrensin. Sonra güzel bir lise ve üniversite kazansın. Bunlar belki de bir çoğumuz için çocuklarımızın hayatı bu kalıpların dışında düşünemiyoruz. Oysa ki onların hayatı bu kalıpların dışında da olabiliyor.

Bizim bilmediğimiz, tasvip etmediğimiz arkadaş çevrelerine sahip olabiliyorlar. Onların çok masum gördükleri arkadaş çevreleri çok tehlikeli arkadaş gruplarına kadar gidebiliyor. Ve onların geri dönülmez yollara girmesine sebep oluyor. Kimisi zararlı maddeyle tanışıyor, kimisi suça sürükleniyor. Sonrası hep hüsranla sonuçlanıyor. Onları kötü yollardan koruyalım derken en büyük kötülüğü belki de bizler yapıyoruz onlara. Biz anne babalar da yeteri kadar ilgilenmiyoruz. Kimimiz geçim derdinden, kimimiz hayat mücadelesinden. Çocuklarımızı karşımıza alıp konuşuyor muyuz? Bir derdin var mı? Bir sıkıntın var mı? Okul nasıl gidiyor? Hiç sormuyoruz. Ya da arkadaş çevrelerini ne kadar tanıyoruz. Hırlı mı hırsız mı? Ailesi nasıl? bunları kaçımız biliyor.

Cebine harçlığını koyup okula yolluyoruz. Gerçekten okula gidiyor mu onun takibini yapıyor muyuz? Bazenimiz de aman biz görmedik çocuklarımız görsün diye fazla şımartıyoruz. Her istediklerini yapıyoruz. Her imkanı sağlıyoruz. Peki gerçekten kendi elimizle “saygısız” bir nesil yetiştiriyor her ihtiyacını karşılıyoruz. Peki gerçekten çocukların en çok neye ihtiyacı olduğunu hiç sorguluyor muyuz? Onların sadece maddi değil manevi ihtiyaçları da olduğunu biliyor muyuz? Oysa biz ne umutlarla bakıp büyütmedik mi? Onlar için en iyisini düşünmedik mi?

Biz çocuklarımıza değer verdiğimiz sürece toplumda değer görürler. Kendi değer çizgilerini kendileri belirleyebilir. Değer gören çocuk mutlu olur, huzurlu olur. Ailesinin değer yargılarını bilen çocuğu kimse sömüremez. Vakit çok geç olmadan çocuklarımızın birer birey olup bir fikre sahip olabileceklerini asla unutmamalıyız. Onları sevmeliyiz. Çünkü onlar bizlerin parlayan yıldızı, geleceğimizdirler.